Sąd Najwyższy 23 października 2025 r. podjął ważną uchwałę (III CZP 21/25), w której stwierdził, że: „Do określenia końca terminów przedawnienia roszczeń wymienionych w art. 125 § 1 k.c. ma zastosowanie art. 118 zdanie 2 k.c.”

Co to oznacza w praktyce?

Do roszczeń stwierdzonych wyrokiem lub ugodą sądową, zastosowanie znajdzie zasada, że termin przedawnienie określa się na koniec roku kalendarzowego.

Uchwała sprzyja wierzycielom, którym przysługuje więcej czasu na egzekwowanie zasądzonych na ich rzecz należności oraz umożliwia zastosowanie „łatwiejszego” sposobu obliczania terminu przedawnienia. Stała data dla terminów przedawnienia znacznie redukuje ryzyko pomyłki rachunkowej, która mogłaby doprowadzić do przedawnienia roszczenia i utraty możliwości skutecznej egzekucji. Stabilizuje to sytuację prawną roszczenia na etapie egzekucji, a „premia czasowa”, upraszczająca liczenie terminu do końca roku, jest bezpośrednim działaniem na rzecz ochrony interesów wierzycieli w obrocie prawnym, czyniąc proces egzekucyjny bardziej przewidywalnym i bezpiecznym pod względem terminowym.

#egzekucja #wierzyciel #uchwała #SądNajwyższy #należności